L&L

Een bronnenverzameling


Malines
Vers les prés le vent cherche noise
Aux girouettes, détail fin
Du château de quelque échevin,
Rouge de brique et bleu d'ardoise,
Vers les prés clairs, les prés sans fin...

Comme les arbres des féeries,
Des frênes, vagues frondaisons,
Echelonnent mille horizons
A ce Sahara de prairies,
Trèfle, luzerne et blancs gazons.

Les wagons filent en silence
Parmi ces sites apaisés.
Dormez, les vaches! Reposez,
Doux taureaux de la plaine immense,
Sous vos cieux à peine irisés!

Le train glisse sans un murmure,
Chaque wagon est un salon
Où l'on cause bas et d'où l'on
Aime à loisir cette nature
Faite à souhait pour Fénelon.
PAUL VERLAINE, Romances sans paroles, Paysages belges, (augustus 1872)


  • Citaten van kunstenaars, schrijvers, dichters over Mechelen: Rik Wouters, Victor Hugo, Paul Verlaine, Charles Baudelaire, Paul Mennes, Georges Rodenbach, ... en vele andere beroemdheden op Passage Mechelen.
  • Eerste stadsgedicht M van stadsartiest Pat Donnez gelanceerd in april 2009.

Deze stad die mij bekeerde tot losbandigheid en leerde hoe je in donkere kroegen kunt blijven hangen

Lichtjaren lang

Mij wees langs welke spleten en

gaten geruchten zich over haar

gehuchten spreiden

- 't Schijnt dat de burgemeester

reptielen kweekt

-Allez!

-Zijn wijf is een serpent

-Echt? Wat een vent

Deze stad hoe ik haar haat

Het geblaat van straatkakkerlakken

Ratelende makakkenbakken

Haar vuile maniertjes

Vette labradordrollen in de

strooiweide aan de Kerkhoflei

Het achterlijk geklaag over een

uitheems liggende kassei

Deze stad wat heb ik haar

ongeneeslijk lief

Wanneer Malinwa naar derde

degradeert

Veertienduizend man you'll never

walk alone

zigzagzingt en in eerste revancheert

Of als we badend in het zweet met

beschonken ogen naar een paar

ebben benen kijken wadend door

de Dijle

Hoor mij ijlen

Deze stad, mijn heidens, onkuis en

teder deken

Ik kruip onder u, dek me toe

Straks wil ik weer verhuizen, u

verguizen

Maar nog even niet, nog lange niet...

Pat Donnez met Het gedicht M op Mechelen blogt.

  • Nog een gedicht op Mechelen blogt: een liefdesgedicht van Mechelaar Herman de Coninck.

    Middenin de vlakte van juli
    kwam ik je tegen. Ik woon hier, zei je.
    Ik keek naar de bloemen. Ja, dat zie ik,
    zei ik, en waar leerde je de kunst
    om niet lang te duren? Ook hier, zei je.

    Je was lenig; en je woorden waren zo
    doorschijnend, ik kon je er helemaal
    door zien.
    En daar lag ik al in het gras
    en wat hield ik in mijn hand?
    Een oortje, waarin ik het lange woord
    'lieveling' uitgoot, zonder morsen.

    Herman de Coninck
  • Wandelen in het Mechels Broek
  • De Nederlandse dichter Jan Jacob Slauerhoff (1898-1936) is een 'romantische' zwerver - vindt nergens rust, geborgenheid. Noemt zichzelf zelfs 'woninglooze' in een beroemd geworden gedicht. ! De weergave hier is niet zoals het origineel in strofen - volg de link!

WONINGLOOZE

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen, Nooit vond ik ergens anders onderdak; Voor de' eigen haard gevoelde ik nooit een zwak, Een tent werd door den stormwind meegenomen.
Alleen in mijn gedichten kan ik wonen. Zoolang ik weet dat ik in wildernis, In steppen, stad en woud dat onderkomen Kan vinden, deert mij geen bekommernis.
Het zal lang duren, maar de tijd zal komen Dat voor den nacht mij de oude kracht ontbreekt En tevergeefs om zachte woorden smeekt, Waarmee ‘k weleer kon bouwen, en de aarde Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de Plek waar mijn graf in 't donker openbreekt.


Doet denken aan het schilderij Der Wanderer über dem Nebelmeer van Caspar David Friedrich. Er is een knappe bespreking van dit romantische schilderij door Jeroen de Baaij op een Volkskrantblog.

http://fotoalbum.seniorennet.be/JTI/februari_in_het_broek_mechelen