L&L

=L&L= =Een bronnenverzameling=

Vers les prés le vent cherche noise Aux girouettes, détail fin Du château de quelque échevin, Rouge de brique et bleu d'ardoise, Vers les prés clairs, les prés sans fin...
 * [|Malines]**

Comme les arbres des féeries, Des frênes, vagues frondaisons, Echelonnent **mille horizons** A **ce Sahara de prairies** , Trèfle, luzerne et blancs gazons.

Parmi ces sites apaisés. Dormez, les vaches! Reposez, **Doux taureaux** de la plaine immense, Sous vos cieux à peine irisés!
 * Les wagons filent en silence **

Chaque wagon est un salon Où l'on cause bas et d'où l'on Aime à loisir cette nature Faite à souhait pour Fénelon. PAUL VERLAINE, //Romances sans paroles//, //Paysages belges//, (augustus 1872)
 * Le train glisse sans un murmure ** ,


 * [|Citaten] van **kunstenaars, schrijvers, dichters over Mechelen**: Rik Wouters, Victor Hugo, Paul Verlaine, Charles Baudelaire, Paul Mennes, Georges Rodenbach, ... en vele andere beroemdheden op [|Passage Mechelen].
 * Eerste **stadsgedicht** //[|M]// van stadsartiest **Pat Donnez** gelanceerd in april 2009.

zigzagzingt en in eerste revancheert
Of als we badend in het zweet met

Maar nog even niet, nog lange niet...
Pat Donnez met //Het gedicht M// op [|Mechelen blogt].

> > Middenin de vlakte van juli > kwam ik je tegen. Ik woon hier, zei je. > Ik keek naar de bloemen. Ja, dat zie ik, > zei ik, en waar leerde je de kunst > om niet lang te duren? Ook hier, zei je. > > Je was lenig; en je woorden waren zo > doorschijnend, ik kon je er helemaal > door zien. > En daar lag ik al in het gras > en wat hield ik in mijn hand? > Een oortje, waarin ik het lange woord > 'lieveling' uitgoot, zonder morsen. > > Herman de Coninck
 * Nog [|een gedicht] op Mechelen blogt: een liefdesgedicht van Mechelaar **Herman de Coninck**.
 * [|Wandelen] in het [|Mechels Broek]
 * De Nederlandse dichter [|Jan Jacob Slauerhoff] (1898-1936) is een 'romantische' zwerver - vindt nergens rust, geborgenheid. Noemt zichzelf zelfs 'woninglooze' in een beroemd geworden gedicht. ! De weergave hier is niet zoals het origineel in strofen - volg de link!

= = WONINGLOOZE

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen, Nooit vond ik ergens anders onderdak; Voor de' eigen haard gevoelde ik nooit een zwak, Een tent werd door den stormwind meegenomen. Alleen in mijn gedichten kan ik wonen. Zoolang ik weet dat ik in wildernis, In steppen, stad en woud dat onderkomen Kan vinden, deert mij geen bekommernis. Het zal lang duren, maar de tijd zal komen Dat voor den nacht mij de oude kracht ontbreekt En tevergeefs om zachte woorden smeekt, Waarmee ‘k weleer kon bouwen, en de aarde Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de Plek waar mijn graf in 't donker openbreekt.

Doet denken aan het schilderij //Der Wanderer über dem Nebelmeer// van Caspar David Friedrich. Er is een knappe bespreking van dit romantische schilderij door [|Jeroen de Baaij] op een Volkskrantblog.

[]